Skorrdalssetur

„Góður mælikvarði á hvert stefnir í þessum málum eru ót[í]mabær dauðsföll hjá áfengis- og vímuefnafíklum sem hafa verið á Vogi. Auðvitað deyja fleiri úr áfengis- og vímuefnafíkn[] ótímabært en þeir sem í gagnagrunninn eru skrá[ð]ir. Þessi skráning tekur þó til svo margra að hún segir okkur ákveðið og marktækt hvert stefnir.” (Þórarinn Tyrfingsson, leiðari SÁÁ blaði 2010, 1.tbl)

Fjárlagagerð fyrir næsta ár stendur sem hæst yfir sumarið, svo hægt verði að leggja fjárlög fyrir Alþingi fyrir áramót. Þetta er heilmikil vinna og mikilvæg, svo stjórnmálamenn viti í hvað þeir ætla að eyða aurunum okkar á næsta ári – og hversu mörg strá þau geta sett á bak asnanna, áður en þeir sligast undan.

Líkt og lóan boðar vorkomuna – boða fréttir frá SÁÁ um hinar ýmsu hörmungar í vímuefnamálum, törn hjá þeim einstaklingum sem vinna að fjárlagagerð Alþingis. Lesa restina af þessari færslu →

Þannig endar ein vinsælasta drykkjuvísa (að öðrum ólöstuðum), sem ég hef margoft sungið tvíraddað í góðum félagsskap – hér á árum áður. Vissulega sorglegt kvæði, en segir í raun margt um hvernig mér er innanbrjóst þessa síðustu mánuði – og ár. Það er sárt til þess að vita, að ég “á hvergi heima” um þessar mundir – og hefur liðið þannig í mörg ár, þar sem ég hef verið landflótta að mestu vegna skoðanna minna.

Kveðið á sandi
Kristján Jónsson

Yfir kaldan eyðisand
einn um nótt ég sveima
Nú er horfið norðurland
nú á ég hvergi heima

Lesa restina af þessari færslu →

Nokkur umræða hefur orðið um svokallaða orkudrykki í ljósi þess að nýjar tegundir sem innihalda mikið koffín hafa nú numið land. Ástæðan fyrir þessu er breyting á reglum en nú eru ekki lengur nein takmörk á magni viðbætts koffíns í drykkjum eins og áður var.

af Vísir – Koffínmiklir orkudrykkir ekki ætlaðir börnum.

Orkudrykkjanotkun hefur snaraukist og er svo komið að við höfum fleiri einstaklinga sem nota drykkina (koffein, ginseng og fleiri “orkuaukandi” efni) til að halda sér gangandi megnið úr deginum. Hafa þessir drykkir áhrif á tauga- og æðakerfi ásamt því að hjartað fær að vinna hressilega, aukinn blóðþrýsingur er einnig fylgifiskur orkudrykkja. Ef við skoðum mann sem drekkur nokkra svona drykki á dag í einhvern tíma, hvernig ætli hjarta- og æðakerfi hans sé orðið eftir mikla notkun? Hvenær lendir þessi einstaklingur á sjúkrahúsi vegna orkudrykkjanotkunnar? Engir skattar eru eyrnamerktir til heilbrigðismála svo vitað sé af þessum orkudrykkjum. Tel ég að þessir drykkir, ásamt tóbaksnotkun, eigi eftir að verða heilbrigðisvandamál þessarar aldar, því þrátt fyrir að þetta séu lögleg fíkniefni er langur vegur frá að þau séu skaðlaus.

úr Vímuefnanotkun á Ísland (ÓS – 2003)

Far from protecting us and our children, the war on drugs is making the world a much more dangerous place.

SO FAR this year, about 4000 people have died in Mexico’s drugs war – a horrifying toll. If only a good fairy could wave a magic wand and make all illegal drugs disappear, the world would be a better place.

Dream on. Recreational drug use is as old as humanity, and has not been stopped by the most draconian laws. Given that drugs are here to stay, how do we limit the harm they do?

The evidence suggests most of the problems stem not from drugs themselves, but from the fact that they are illegal. The obvious answer, then, is to make them legal.

http://www.newscientist.com/article/mg20327251.100-better-world-legalise-drugs.html

“Hins vegar eru Alþingismenn eins og fífl gagnvart dómsvaldinu. Setja því afskaplega undarlegar leikreglur. Sá fáránleiki birtist m.a. í því að lögin (og dómaframkvæmd) eru þannig úr garði gerð að menn sem ganga í skrokk á öðrum með misþyrmingum, fá álíka eða jafnvel miklu vægari dóm heldur en menn sem flytja til landsins fíkniefni. Vissulega eru afleiðingar fíkniefna oft andstyggilegar en lógíkin þarna er vandséð. Sennilega væri miklu nær að þyngja dóma í líkamsárármálum o.þ.h., en lögleiða væg fíkniefni; þar með myndi eftirspurn eftir sterkari efnum hrynja og ríkisvaldið hefði góða yfirsýn yfir fíkniefnasöluna rétt eins og áfengissölu. Þess í stað er búið að koma hér á kerfi þar sem fíkniefnasmyglarar fá álíka dóma – eða jafnvel þyngri dóma – heldur en þeir sem nauðga ungum stúlkum eða drengjum og eyðileggja sálarlíf manneskju til allrar framtíðar.” (Ekki orð Egils Helgasonar)

via Silfur Egils » Lagatæknifræðingar og lærisveinar þeirra.

Jamms – ég hef lesið eitthvað um þetta áður. En sumt hefur bara ekki mátt ræða, nema að fá á sig allskonar stympla og leiðindi. Vonandi að það fari að breytast.

“Það gæti kostað alls 352 milljónir að vista mennina sem voru dæmdir í Papeyjarmálinu í gær í fangelsi næstu árin. Samkvæmt upplýsingum frá Páli Winkel fangelsismálastjóra kostar vistun fanga 24 þúsund krónur á sólarhring.”

via Vísir – Fréttir – Innlent.

Ég er búinn að reyna að benda á þessa staðreynd í mörg ár. Þetta fíkniefnastríð kostar samfélagið allt of mikið, sérstaklega á þessum síðurstu og verstu.

“Í júlí síðastliðnum varð mikið fjaðrafok í Grænlandi þegar hassmoli fannst á heimili Josefs Motzfeldt, landsþingsformann vinstriflokksins IA þar í landi. Molann fundu flutningamenn inni í stofu hjá Motzfeldt þegar hann var að flytja í embættismannabyggingu í upphafi júlí.”

via DV.is – Frétt – Sakar stjórnmálamenn á Grænlandi um hassnotkun.

Afhverju þessi tvískinnungur? Það eru inni á þingi fólk sem reykir kannabis – en vegna fordóma þorir enginn að tala opinberlega. Ótrúlegt að það skuli hafa verið gerð slík aðför að málfrelsinu, og greinilega tekist bara ágætlega.

Vegna fréttar á Vísi.is: Á móti nafnlausum ábendingum…

Opið bréf til Persónuverndar; (mun birtast á skorrdal.is. ásamt svari – eða svörum – frá Persónuvernd.)

Til þeirra er málið varðarPersónuvernd tekur það upp hjá sjálfri sér – eða vegna ábendingar – að standa gegn “naflausum ábendingum” varðandi fiskveiði á Íslandi. Vegna þessarar ábendigar, langar mig að fá svör við eftirfarandi spurningum:

1) Því taldi Persónuvernd ekki ástæðu til að senda út slíka athugasemd, þegar lögreglan byrjaði með “fíkniefnasímann” (800 5005) og bauð hverjum sem er að ákæra samborgara sína, nafnlaust og án ábyrgðar?

2) Því var engin ástæða fyrir Persónuvernd, að gera athugasemd við ónafngreindar ábendingar sem sendar eru inn til Vinnumálastofnunnar, vegna svika á atvinnuleysisbótum? (http://vinnumalastofnun.is/abending/)

3) Því hefur ekki verið ástæða hjá Persónuvernd, til að kvarta yfir naflausum ábendingum til Tryggingastofnunar Ríkisins? (http://www.tr.is/abending)

Með von um skjót svör.
Ólafur Skorrdal
skáld

Afrit send til:

Dómsmálaráðuneytisins

Alsherjarnefndar Alþingis

Nefndarmenn Alsherjarnefndar

• Atli Gíslason
• Ásmundur Einar Daðason
• Birgir Ármannsson
• Ólöf Nordal
• Róbert Marshall
• Steinunn Valdís Óskarsdóttir
• Valgerður Bjarnadóttir
• Vigdís Hauksdóttir
• Þráinn Bertelsson
• Ritara Alsherjarnefndar

Forsætisnefndar Alþingis

• Ásta R. Jóhannesdóttir, forseti Alþingis.
• Ragnheiður Ríkharðsdóttir, 1. varaforseti.
• Þuríður Backman, 2. varaforseti.
• Steinunn Valdís Óskarsdóttir, 3. varaforseti.
• Siv Friðleifsdóttir, 4. varaforseti.
• Álfheiður Ingadóttir, 5. varaforseti.
• Unnur Brá Konráðsdóttir, 6. varaforseti.

Hr. Landlækni, Matthías Halldórsson

ásamt

Fréttamiðlum landsins

Okkur er oft sagt, að “byltingin étur börnin sín”… Að vissu leiti má það vera rétt – en hið raunverulega gleymist oftast, þegar þessir frasi er notaður: Byltingin talar sjaldnast um börnin “sín”.

Hverjir eru það sem þjást mest í stríði og átökum, ef ekki börnin okkar? En er það næg ástæða til að aðhafast ekkert og láta kúgunina standa? Láta allt yfir sig ganga, til þess eins að vernda börnin okkar? Hver verður þá hin raunverulega framtíð þeirra, sem “land” okkar eiga að erfa? Er það sú “paradís” sem við viljum afkomendum okkar, hvar sem í flokki við erum? Það held ég ekki.

Svo eru til dæmi, þar sem “börnin okkar” eru misnotuð, í tilgangi, sem fáir njóta góðs af. Til dæmis “fíkniefnastríðið“, sem eytt hefur verið óhugnanlegu fé í, án nokkurs árangur – í raun aðeins til að “vernda börnin okkar“. En hver eru í raun fórnarlömb þessa “stríðs” Stjórnvalda gegn eigin þjóð? Eru það ekki einmitt “börnin” okkar; unga fólkið, sem getur ekki borið hönd yfir höfuð sér, vegna vanþekkingar sinnar á lögunum og réttindum sínum? “Stríð” sem flestir virðast samþykkja, en í raun er beint gegn réttarríkinu og lýðveldinu, í öllu sínu veldi?

Við viljum öll vernda börnin okkar, en stundum er okkur fengin vopn í hendur, sem frekar skaðar þeirra framtíð en verndar hana. Vopn, sem frekar berjast gegn frelsi þeirra og réttlæti – frelsi okkar allra – frekar en að byggja þau upp og gera að betri einstaklingum. Okkur er sagt ýmislegt, sem vekur ugg í brjósti okkar – sérstaklega þegar kemur að framtíð barna okkar. En sumt af því – því miður – er bara blekking, til þess eins að stýra hugarfari okkar í eina átt.

Það er hagur hverra stjórnvalda, að viðhalda lyginni og sjá til þess, að “þegnar” þeirra lifi í ótta, óvissu og ósætti. Aðeins þá, er hægt að stjórna því hvernig fólk hagar sér, upplifir “sannleikann” og lætur stjórnast af áróðri þeim, er frá Stjórnvöldum kemur. Þannig hefur því verið háttað frá alda öðli – og þannig er því háttað enn þann dag í dag. Meira að segja á Íslandi – hinu “óspillta”…

Íslensk stjórnvöld vilja ósætti og sundrung meðal okkar Borgaranna, því samstaða okkar gæti þýtt þeirra endalok; það má sjá á baráttunni gegn Stjórnarskrárbreytingum Sjálfstæðisflokksins – og ákvörðun núverandi Ríkisstjórnar um “ráðgefandi” Stjórnlagaþing og ESB kosningu. Þetta er allt saman samtrygging valdhafanna, þótt svo þeir kjósi að kalla sig “Samfylkingu”, “Sjálfstæðisflokk”, “Framsóknarflokk” eða “Vinstri-græna”; þetta er allt saman sama mafían, ef málin eru skoðuð djúpt ofan í kjölin.

Til þess að okkar bylting “éti” ekki börnin sín, þurfum við að læra að standa saman; læra að bera virðingu fyrir hvort öðru – og læra að bera virðingu fyri framtíð barna okkar og þeirra frelsi, hvort sem það er til orðs eða æðis. Við þurfum að læra að bera virðingu fyrir hvort öðru, skoðunum hvers annars, því annars munu “börn” okkar ekki læra að lifa í sátt og samlindi hvort við annað.

Öll viljum við að börn okkar hafi sama rétt til náms, heilbrigðis, lífernis og mannréttinda. Eða það vona ég svo sannarlega. Sum okkar hafa aðrar skoðanir á málunum, hverjum sé best treystandi til að framfylgja þeim réttindum. En ég held – ég vona – að við öll séum sammála að öll okkar börn eigi að lifa í áhyggjulausum heimi, þar sem þau þurfa ekki að eiga á hættu að þeirra ævistarfi sé stolið af þeim, heldur geta treyst því, að þeirra framlag til lífsins sé traust, hvaða skoðunum foreldrar þeirra aðhyllist. Þess vegna er það mín skoðun, að í raun viljum við öll það sama fyrir okkar börn, hvort sem við eigum þau eða ekki. Því þurfum við þá að rífast um hægri og vinstri? Því getum við ekki verið sammála um að færa börnum okkar þá bestu framtíð sem við mögulega getum – án þess að nokkur einstaklingur eða fyrirtæki geti rænt þau henni, án þess að VIÐ höfum nokkuð við því að segja?

Nú er tími til að leggja niður alla flokkadrætti í okkar samfélagi; þeir hafa sundrað okkur einum of lengi – og lagt samfélag okkar í rúst. Nú þurfum við, mínir kæru samlandar, að standa saman fyrir framtíð barna okkar – og ekki láta nein öfl í samfélaginu standa í vegi fyrir okkur. “Hægri” eða “vinstri” eru úrelt hugarfóstur lénsaflanna, sem hingað til hafa ráðið of miklu; framtíðarstefna er það sem ætti að ráða okkar hugsun.

Vissulega getur okkur greint á um, hvort Ríkið eigi að reka hitt eða þetta – en við hljótum að geta verið sammála um, að börnin okkar eigi þá bestu framtíð skilið, sem við getum boðið þeim. Hvaða skoðunum sem við aðhyllumst. Annað, mínir kæru samlandar, er bara hrein geðveiki.

Ef við getum ekki verið sammála um það, mun byltingin sannarlega éta börnin okkar – hvar sem við höldum að við stöndum í pólitíkinni. Og það væri vissulega hin versta gjöf, sem við gæfum börnum framtíðarinnar.

Stöndum saman! Byggjum betri framtíð!

—

Sjá einnig:

Nýja Kaupþing og skilanefnd Kaupþings telja…

Financial collapse: Confidential exposure analysis of 205 companies…

Icelandic bank Kaupthing threat to WikiLeaks over confidential large exposure report, 31 Jul 2009

Það er ekki oft sem ég slæ upp nafni mínu í Google, en vegna tilvitnunnar frá félaga mínum á Fésbókinni neyddist ég til að leita, þar sem ég var þar settur í miður skemmtilegan hóp fólks sem ástæða kreppunnar. Þegar ég fór niður listann, rakst ég á gamla bloggfærslu einstaklings, þar sem hann tekur persónu mína fyrir, dregur áliktanir og fer með staðlausa stafi. Ég hafði bara eitt orð til að lýsa undrun minni: Segðu…

Þeir hafa margir reynt að hrekja málfluttning minn gegnum árin, en fæstir þeirra hafa haft til þess þekkingu, hvorki á mér persónulega né málefninu, til þess að vera svaraverðir. Oftar en ekki eru notuð tilfinningarök, nú eða ráðist á persónu mína beint, með dylgjum og hreinu kjaftæði, sem flokkast mætti undir svokölluð ad hominem-rök; rökleysu og innihaldslaust blaður, sem hefur ekkert með málefnið að gera – hvað þá rökræður. Frekar ráðist á þann sem færir fram rök og reynt að gera lítið úr hans málfluttningi. Slíkt er ekki svaravert, né heldur ástæða til að æsa sig út af – og enn minni í dag en áður; ég hef nefninlega þroskast – gagnrýnisraddirnar greinilega ekki.

Síðan, til að bæta gráu ofan á svart, kemur þessi sami einstaklingur með aðra færslu, þar sem hann þykist færa rök fyrir máli sínu, en fellur enn í sömu gryfjuna og áður. Telur hann sig eflaust vera mjög vitrann á sínu sviði, enda starfsmaður í einhverjum skóla Borgarinnar – en hvort hann hafi einhverja aðra þekkingu á málefninu, efast ég um.

Það er að mestu ungt fólk sem stríðið gegn fíkniefnum beinist að; ungir og óharðnaðir unglingar, sem oftar en ekki er tekið á með hörku laganna – nú, eða bara af hörku, ef þessir sömu unglingar þekkja ekki rétt sinn. Mörg þekki ég dæmi þess, að ungt fólk hefur verið afklætt og niðurlægt, fyrir það eitt að sitja í rangri bifreið á röngum tíma. Jafnvel án þess að kallað hafi verið til barnaverndarnefnd, talað við dómara né haft samband við foreldra þeirra – eins og lög kveða á um. En lögin skipta náttúrulega þá engu máli, sem þurfa engin rök fyrir símum málfluttningi; þeir vita betur – þeir eru jú alvitrir.

Upphrópanir og nafnaköll eru þessu fólki jafn töm og mantra forvarnarforkólfanna, sem hagræða sannleikanum eftir því sem þeim hentar, jafnvel tyggja ofan í unga fólkið hreinar lygar, bara til að vekja hjá þeim ótta og ugg. Slíkt þykja eflaust bara fín vinnubrögð; þeir eru jú að forða “börnunum” frá “fíkniefnadjöflinum” – og hafa meira að segja tekið mína persónu í það bull, til að sýna nú sérstaklega hversu ruglaður ég er vegna kannabisneyslu minnar. Samt verður þeim ekkert ágengt að ráði – unglingarnir eru ekki svo vitlausir, að þeir kunna ekki að nota Google til að afla sér upplýsinga. Ég hef kynnst þeim mörgum til að vita betur. Núverandi forvarnarform býr frekar til tortryggni og vantraust á það sem kemur frá þessum forvarnarforkólfum, heldur en að forða frá þeim bölmóði sem ofneysla vímuefna er í raun og veru.

Í nýjustu færslu varamannsins reynir hann, eins og áður er sagt, að færa fyrir því rök hversvegna kannabis eigi að vera bannað. Þar eru mikið notuð “af-því-bara-rökin” – rökleysa sem hægt er að skjóta í kaf, í raun alla færsluna með einni tilvitnun:

Á þingritaraárum mínum var ég viðstaddur þann sögufræga fund sem samþykkti innflutning á Spánarvínunum. Þá hafði verið algert vínbann í nokkur ár með hörmulegum afleiðingum, smygli, þefi, sektum, þrætum, kærum og bruggi. Þá varð maður að bjarga sér á ýmsa lund t.d. með svokölluðum hundaskömmtum hjá læknum, en það voru 210 grömm af hreinum spíra. En þessi fundur var ákaflega skemmtilegur. Forseti sameinaðs þings, Magnús Kristjánsson, var alltaf að ruglast í ríminu, og Benedikt Sveinsson og Guðmundur Björnsson landlæknir, leiðréttu hann í sífellu, spruttu á fætur og kölluðu til skiptis: „Herra forseti,… herra forseti.” Þeir voru báðir góðglaðir, og það sem verra var olíulampinn í skrifstofu landlæknis hafði ósað allmikið og bar Guðmundur þess ljós merki.^[i]

Það er alveg ljóst, að bannárin, bæði hér á Íslandi og í Bandaríkjunum – nú eða hvar sem er í veröldinni – skiluðu ekki þeim árangri sem til var ætlast. Sumir læra bara seint á fyrri mistökum og vilja ólmir viðhalda þeim, eins og að útkoman verði einhver önnur. Litið er framhjá reynslu annarra þjóða í þessum efnum, eins og til dæmis afglæpun Portúgala, sem hefur verið í gildi frá því um aldarmótin. Samfélagslegur kostnaður af banni sem þessu er mun meiri en fólk gerir sér grein fyrir; ekki þarf að lesa sig mikið til til að komast að þeirri niðurstöðu. Meira að segja Þórarinn Tyrfingsson hefur gert sér grein fyrir þessu:

Við segjum okkur eigin þjóð stríð á hendur ef kljáumst við eiturlyfjavandann með offorsi, segir Þórarinn Tyrfingsson yfirlæknir á Vogi. Of mikil áhersla sé lögð á að skilgreina vandann sem afbrota- og glæpamál.

Of mikil áhersla er lögð á að meðhöndla fíkniefnavandann sem afbrota- og glæpamál segir Þórarinn Tyrfingsson yfirlæknir á Vogi. Hægt sé að vinna markvisst gegn vandanum með forvarnar- og meðferðarstarfi.^[ii]

Það ætti að vera hverjum það ljóst, sem kynnir sér þessi mál dýpra en bara með einhverju yfirborðslegu klóri, að núverandi ástand er dæmt til að mistakast – og skapar meiri vanda en það á að leysa. Bannárin bjuggu til glæpamenn, rétt eins og núverandi vímuefnastefna stjórnvalda er að gera, hvort sem það voru þeir sem sköpuðu eftirspurnina eða framboðið. Að halda því fram, að það sé ekki lögunum að kenna hvernig ástandið er, er eins og að segja það ekki skýjunum að kenna að það rigni.

Eftir ágætis greinargerð Landlæknis, er ekki lengur hægt að nota ad hominem rökleysuna. Annað hvort færir fólk rök fyrir sínu máli og ræðst á rök andstæðinganna – ekki persónurnar – eða það hreinlega bullar sig út úr umræðunni, með kjaftæði. Rök er hægt að rökræða – rökleysa verður aldrei neitt nema tilgangslaust þvaður, sem vel upplýst fólk nennir ekki einu sinni að eyða fleiri orðum í en einu.

Segðu…

1. Sigurður Grímsson, lögfræðingur og þýðandi: Fulltrúi á erlendu kommúnistaþingi; grein í Lesbók Morgunblaðsins 1974 [↩]
2. RÚV – Fíkniefni: Ofuráhersla á refsingar [↩]