Skorrdalssetur

Með hverju árinu verður mér það ljósara að lögreglan er ekki fyrir okkur borgarana, heldur sem viljalaus verkfæri stjórnmálamanna, sem fara með réttindi okkar sem þeirra leikfang, líkt og þeir væri eigendur lýðræðisins. Þegar í raun þeir eru þjófar þess og níðingar. Enn og aftur sýnir lögreglan á sér sína réttu hlið, með ofbeldi og ósóma eins og þeim einum er lagið. Hingað til hefur mér ekki verið trúað, þegar ég hef reynt að fjalla um slík mál, og þau yfirleitt afskrifuð sem bull og þvættingur dópista; lygar til að reyna að fegra sína eigin sögu. Einnig hefur verið reynt að sverta mannorð mótmælenda, og jaðrar sú aðför stundum að landráði, þegar fjölmiðlungar leifa sér að apa upp vitleysuna í lögreglunni og trúa þeirra skýringum án nokkurrar gagnrýni; fjölmiðlungar sem þykjast eiga að vera okkar verndarar – hið fjórða vald lýðræðisins.

Lesa restina af þessari færslu →

„Með afnámi lögbundinnnar þagnarskyldu lögmanna væri ekki aðeins very ðað gera þeim nánast ókleift að sinna starfi sínu, sem þeir hafa unnið sérstakan eið að um að sinna af bestu trúmennsku og samvisku, heldur er lögmönnum samkvæmt frumvarpinu, beinlínis gert, að viðlagðri fangelsisrefsingu í allt að 2 ár, að brjóta mannréttindi á skjólstæðingum sínum með því að skýra frá upplýsingum sem lögmenn kunna að búa yfir starfa sinna vegna,” segir í tilkynningunni.

af Vísir – Gera athugasemd við að afnema eigi þagnarskyldu.

Bjarni Benediktsson er búinn að losa sig út úr stjórnarformennskunni í olíufélaginu N1.

Þess er víst ekki langt að bíða að hann verði ráðherra. Það gæti jafnvel orðið um áramót.

Dómsmálaráðherra segja menn. Hann tekur þá við af frænda sínum Birni Bjarnasyni sem hverfur úr ríkisstjórn.

af Silfur Egils » Ráðherraskipti.

Bjarni Ben, Björn Bjarna – og Bjarni Benediktsson. Njósnir, réttarbrot, lögbrot, leynimakk, lygar, blekkingar. Bjarni Benediktsson verður engu skárri en hinir mafíósarnir sem á undan honum komu – hann er bara rökrétt framhald, næsta kynslóð alríkisþenkjandi fjölskyldustjórnmálamanna. Björn ætlar sér að vera farinn þegar allt sýður upp úr, svo hann verði ekki hálshöggvin. Svo vel er hann liðinn, að rétt um 10% treysta honum – 70% vanteysta honum. Þá er best að vera kominn í burtu, líkt og aumingjaleg rotta sem flýr sökkvandi skip.

Samt hugsa ég að hann hvísli af og til í eyra frænda síns, leiðbeini honum hvernig ganga eigi nærri réttarríkinu, nauðga mannréttindum og traðka á almúganum – allavega til að byrja með.

Farðu Björn, þótt fyrr hefði verið – það mun taka langan tíma að bæta þann skaða sem þú hefur valdið samfélaginu. Þín mun ætíð minnst sem sá ráðherra sem lagði af réttarríkið og komst á lögregluríki. Farið hefur fé betra.

Bjarni Benediktsson: Ef þetta er raunin, mun ég fylgjast alveg jafn vel með þér og frænda þinum. Ég treysti þér ekki fyrir fimm aura; blóðbönd þín vekja hjá mér miklar áhyggjur. Ofsóknarbrjálæði er hluti af uppeldi og erfðum – þú færð engan frið frá mér, til að grafa frekar undan mannréttindum og réttarríkinu en frændi þinn gerði á undan þér. Vona að þér verði haldið sem lengst frá þessum embætti, en óttast samt að svo verði ekki. Komið á Bildeberg fund?

Í dag munu ráðherrar og þingmenn taka sér sumarfrí, næstu 6 mánuðina eða svo. Ekki halda eina mínútu að þeir verði í vinnunni, ekkert frekar en Steingrímur J., sem ég hitti á förnum vegi í september 2006, eftir að hafa reynt að fá við hann viðtal; “Ég er eiginlega ekkert niður á þingi,” tjáði hann mér – loksins einhver hreinskilni. Samt lofaði hann að hitta mig – en ég hef ekkert heyrt frá honum síðan. Gott að vera þingmaður, svo mikið er víst.

Lesa restina af þessari færslu →

Hvað er varnarsigur? Er það að ná ekki takmarki sínu og lenda í öðru sæti en upprunalega var farið af stað með? Má þá ekki segja að sá sem vinnur silfur í íþróttum vinni varnarsigur? Eða er það bara fyrir þá sem fá engin verðlaun en raða sér upp næstu sæti þar fyrir neðan. Björn Bjarnason og hans “varnarsigur” minnir mig á langhlaupara sem hefur í fleiri ár æft sig til sigurs, tekið þátt í nokkrum hlaupum til að hita sig upp – og síðan þegar hann lendir ekki í verðlaunasæti – náði góðum “varnar sigri”.

Hver sá langhlaupari sem hefði æft sig í jafn mörg ár og Björn Bjarnason hefur gert í pólitíkinni, og hefði sömu orð um tap sitt í hlaupinu og Björn gerir, væri ekki mikils virði fyrir þjóð sína. Alveg sama hversu oft hans hlaup hefðu skilað honum neðar en verðalaunasæti. Að ná ekki sínu setta markmiði er engin sigur, heldur tap, alveg sama hvernig á málið er horft. Björn tapaði – hann ætti að hverfa sem fyrst úr pólitík.

Meira að segja reyna stuðningsmenn hans að ata auri þeim einstaklingi sem sigraði í prófkjöri Flokksins um síðustu helgi – eða var það þar síðast? Með lúalegum skotum um svik og pretti. “Við lögðum gildru,” sagði ein málpípan í sjónvarpinu, sem sýnir mér meira ósætti innan Flokksins heldur en sættir og traust. Eflaust njósna þeir hver um annan, líkt og forystan hefur gert gegnum áratugina, því eftir höfðinu dansa limirnir – limir lúalegra bragða og lyga, eins og sjá má frá stuðningsmönnum Sigurðar Kára og Björns Bjarnasonar. Björn segist hafa legið undir árásum frá “andstæðingum” sínum, sem í mínu áliti virtust vera að mestu flokksfélagar hans, fyrir utan smá skot frá Jóni Baldvin. En fyrst hann tekur þessu svo persónulega, þessum hleranamálum síðustu aldar, hlýtur hann að hafa eitthvað á samviskunni sem vert er að koma út í dagsljósið sem fyrst.

Sú fáránlega hugmynd Flokksins (lesist: Sjálfstæðisflokksins) að heimila hvalveiðar var ekkert annað en tilraun til að drepa hlerunarmálið í fjölmiðlum, sem þeim hefur tekist að mestu. Hér er fólk upp til hópa þvílíkir aular, að fjölmiðlar komast upp með að fylgja málum ekki eftir, nema það henti eigendum þeirra – Flokknum tókst að drepa niður hleranamál með “óarðbærum” hvalveiðum, sem enginn var að ræða um á þeim tíma. Svona fara þessir menn með lýðræðið – þessir lýðræðisþjófar. Og þessu pakki ætlar þjóðin svo að veita aftur gjörfylgi til að stjórna landinu frekar inn í ójöfnuð, fasisma og eftirlit, sem engin virðist hafa áhyggjur af fyrir alvöru.

Sá hlaupari sem tæki til orða að það væri “varnarsigur” að lenda utan verðlaunasæta – að ná ekki því setta marki sem stefnt var að – færi fljótlega að hljóma ótrúverðugur og ekki þess virði að styrkja til neinna verka. Sá hlaupari er Björn Bjarnason í mínum huga; gersamlega uppgefinn stjórnmálamaður, með vonlausar fasistahugmyndir ekkert ósvipaðar og Flokkurinn sjálfur, sem er ánægður, skv. aðstoðarmanni forsætisráðherra, með stefnu á við stærsta ójafnaðarríki veraldar, Bandaríki Norður Ameríku. Þar má hneppa fólk í fangelsi án dóms og laga, sem mér hefur virst vera stefna Björns Bjarnasonar, sem vildi setja “óknyttadrengi” í þann her sem hann vill koma á, svo “kenna megi” þeim góða siði.

Slíka menn sem Björn eigum við að afneita með öllu og strika út af kjörseðlum í vor, en því miður hafa þessir lýðræðisræningjar komið því þannig fyrir að svo mikinn fjölda þarf til að ná manni út með yfirstrikunum, að þeir sitja sem öruggir landráðamenn og versla með réttindi okkar eins og óprúttnir dílerar lýðræðisins.

Mikið áttu bágt, Björn Bjarnason, þegar þú getur ekki einu sinni varið þig sjálfur. “Aumingi og gunga,” hef ég áður sagt – og stend við hvern staf. Ættir að skammast þín, segja af þér og hætta afskiptum af pólitík; þinn tími er liðinn – þú átt ekkert heima í lýðræði, hvað þá heldur í dóms- eða kirkjumálum. Þú hefur fordóma gegn samfélaginu – þú ert í raun dragbítur á lýðræðið. Hættu þessu væli – komdu þér úr pólitík.

Að horfa á þessa kumpána troða sér í laugardagsfréttirnar til að skjóta á réttmæta gagnrýni, var ekkert skárra en að horfa á fordóma og fyrirlitningu Gunnars krossfara. Þessir menn, sem vilja ekki alvöru og sanngjarna rannsókn á ólögmætum hlerunum, sem ég las um að ekkert eftirlit væri með á Vísi.is í morgun, segir mér að þeir hafa eitthvað mikið að fela.

Það þarf að rannsaka þessi mál ofan í kjölinn, koma öllu upp á yfirborðið og fá sannleikann fram. En þeir óttast sannleikann sem hafa eitthvað að fela. Síðan segir formaðurinn, Geir H. Haarde, ekki vita um gagnrýni SUS-ara á Björn. Nú lýgur þú, minn kæri Geir! Skammastu þín! Nú er búið að fjarlægja ályktunina af forsíðu þeirra; kannski þess vegna sem Geir veit ekkert um hana?

Yfireftirlitskóni landsins, Björn Bjarnason, ætlar sér að sópa þeirri ábyrgð sem hann hefur á lögreglu hér á landi, undir teppið og reyna að koma sér hjá þeirri ábyrgð sem hann hefur á vinnubrögðum hennar. Hann einn ber ábyrgð á lögreglunni, hvað svo sem hann segir – og ég leifi mér að fullyrða að hann viti meira um þær ólöglegu hleranir sem hafa átt sér stað, meðal annars á mínum samskiptum öllum, en hann lætur uppi.

Auðvitað neitar hann, eins og von er þegar vel er orðið heitt undir rassinum á honum, en hann hefur haft horn í minni síðu lengi og viljað vita allt sem ég segi og geri síðustu 3 árin. Hann er mjög vænusjúkur einstaklingur – eiginlega um of – til að gegna því embætti sem hann nú gerir, svo hann hefur komið upp ríku eftirlitskerfi sem nú á að fara að setja skorður í Lögum um Sakamál.

Þar má glökkt sjá þann búnað sem Björn hefur verið að fá fyrir lögregluna, allskonar eftirlitsbúnað sem hægt er að setja á fólk án þeirrar vitundar, svo mögulegt er að fylgjast með ferðum þeirra í tölvukerfi gefnu af CIA í lok árs 2003 eða byrjun árs 2004. Hann er tækjaóður fjandi, sem vill helst vita um ferðir allra, hlusta á allt – og meira að segja hnýsast í tölvusamskipti fólks, pósta og MSN. Þannig hefur hann heimilað eftirlit með mér síðustu 3 árin; þannig vill hann að samfélag okkar verði um ókomna framtíð.

Ég segi: Björn; þinn tími er liðinn. Fasísk vinnubrögð þín líðast ekki lengur. Segðu af þér strax, eða eigðu skömm síðar! Þú hefur fyrirgert öllum rétti þínum til að vinna fyrir þessa þjóð; þú ert skömm fyrir lýðræðið – og hefur ætíð verið. Víktu úr því sæti sem þú ert nú í og sýndu að þú hafir einhvern manndóm í þér, en ekki bara sá aumingi og sú gunga sem þú gegst undir að vera með aðgerðarleysi þínu og háttalagi. Hættu strax, eða uppskerðu ævarandi skömm og háðung fyrir.

Við lögregluna segi ég: Hættið að fylgja skipunum misvirta einstaklinga; þið vinnið fyrir lýðræðið, ekki flokksræði eða fasisma. Hver ykkar sem fylgir bara skipunum yfirmanna gegn betri vitund, eruð engu betri en hermenn og hershöfðingjar nasista, sem höfðu þá einu vörn að þeir “væru bara að fylgja skipunum”. Þið búið í lýðræðisríki – og berið skyldur gagnvart því, mun meiri en til ykkar yfirmanna. Stígið fram og komið þessum málum á hreint, ykkar vegna – og fólksins vegna.

Þegar ég kom niður á Laugaveg í gærkvöldi og sá mannfjöldann, lyftist hjarta mitt og andi minn færði mig til baka um nokkur ár. Ég sá lýðræði þessa lands, samtakamátt okkar og vilja, eitthvað sem stjórnmálamenn hafa mikið reynt að drepa og troða niður frá því 1997 þegar þeir fyrst þurftu virkilega að hlusta á okkur; fyrst þurftu að kyngja ákvörðunum sínum og segja þær mistök. Nú, kæru landsmenn, fengum við fá að sjá að hér er ekkert raunverulegt lýðræði!

Að horfa á þennan mannfjölda mjakast niður þrönga götuna var eins og að fylgjast með einhverju svo stórkostlegu að enn fylltist hjarta mitt von og bjartsýni.

Því miður eyddust þessar vonir nú í hádegisfréttum, þegar tveir forsvarsmenn Sjálfstæðisflokksins, Geir Haarde og Björn Bjarnason, yfirfasisti Íslands, tóku yfir upphaf fréttatímans, sem sýnir lélegt fréttamat RÚV; fasistahollustu þeirrar stofnunar – og leifðu þessum kálfum að bulla um einhvern varnamál, eins og þau séu eina málið í samfélaginu í dag.

Þetta fréttamat RÚV er gersamlega til að dreifa athyglinni frá þeim stóru mótmælum sem fram fóru í gær; gert til að slá sandi í augu þjóðarinnar og til að auka eftirlit með borgurunum.

Ný lög, sem Björn er að fara að leggja fram, munu heimila lögreglu hleranir á síma og neti án dómsúrskurðar, eitthvað sem gersamlega er í andstöðu við Stjórnarskrá Íslands og Mannréttindasáttmála Evrópu.

Íslendingar: Lýðræðinu hefur verið rænt af ykkur; þeir sem ekki sjá það eru blindir aular sem hafa ekki vit á því hvað lýðræði er – og eiga ekki skilið að búa við lýðræði. Hér ríki orðið fasismi, og öllum virðist sama! Þjóð uppbyggð af aulum verður aldrei meira en fávís og fátæk þjóð!

Í nokkur ár hef ég fylgst vel með öllu því sem gerist í svokölluðum Undirheimum hér í landi. Þaðan koma oft ótrúlegar sögur af mönnum, sem fara sínu fram með hótunum og ofbeldi, stundum svo miklu að jafnvel fjölmiðlar komast í og gera mál úr. Oftast hóta þessir einstaklingar gegnum síma, öskra vel og nota ófögur orð í eyru þeirra sem þeir vilja hræða og hafa áhrif á. Hef ég orðið vitni að mörgum slíkum símtölum, bæði sem áhorfandi og sem hlustandi – en það eiga flestar þessar hótanir sameiginlegt að sá sem hótar notar sér bágt ástand viðkomandi, nýðist mest á veikleikum hans og hefur uppi hótanir í garð fjölskyldu viðkomandi. Oftar en ekki er þetta bara heitt loft; útbelgt ego notað til að hræða, ógna og fá sínu fram. Hingað til hafa þessar aðferðir verið kenndar við handrukkara – núna notar Jónína Benediktsdóttir þessar sömu aðferðir til að fá sínu fram.

Hver svo sem hefur í hótunum við einstakling gerir sér oftar en ekki grein fyrir því að sú aðferð, að hóta með ofbeldi, ærumeiðingum, atvinnumissi eða einhverju slíku, er gersamlega ólöglegt. Þess vegna fara þeir sem hóta oft varlega með orð sín, hóta undir rós og gera það jafnvel snyrtilega og kurteysislega. Má síðast nefna hótun Alcan við forsætisráðherra, en deilt er um hvort það sé í raun hótun eða ekki.

Að hóta einstaklingi atvinnumissi, fangelsi eða ærumissi ef ekki er eitthvað framkvæmt sem ofbeldismaðurinn vill, er það brot á almennum hegningalögum. Slíkar aðferðir sæma handrukkurum og veit ég til þess að hótanir hafi sent menn austur á Litla-Hraun í nokkra mánuði. Lögfræðingur Jónínu hafði ekkert að athuga við hótanir hennar, sagði þær vera í lagi og ekki lögbrot. Hvar ætli hann hafi lært lögfræði?

Nú hefur orðið trúnaðarbrestur vegna hótana Jónínu Ben, milli netverja og stjórnanda Málefnanna. Get ég, sem sannur Netverji, ekki annað en staðið á bak við Stefán, þann sem Jónína hótaði svo gróflega, vegna þess að ég veit hvaða mann hann hefur að geyma. Að nýðast á slíkum einstaklingi, líkt og Jónína gerði, sýnir hve langt hún er tilbúin að ganga til að ná sínu fram. Hún notar aðferðir sem þekkjast í Undirheimum borgarinnar, svo í mínum bókum er hún hreinn og klár glæpamaður. Handrukkari af verstu gerð, sem misnotar sér þunga frægðar sinnar til þess að fara um þetta samfélag með hótunum og yfirgangi.

Ég stend á bak við Stefán í þessu máli öllu saman, fordæmi aðferðir Jónínu – lögbrot hennar – til að nálgast þær upplýsingar sem hún hefur. Ég bið netverja alla að flykkja sér á bak við Stefán, sem ég veit að er niðurbrotinn maður vegna þessa máls, en allt vegna hroka og yfirgangs – lögbrots – Jónínu Benediktsdóttur. Nú þurfum við að standa saman gegn ofbeldi af þessu tagi – gegn hótunum einstaklings á borð við Jónínu Ben, sem heldur að hún geti fengið allt með yfirgangi og frekju.”

Svartasti dagur í sögu landins hefur runnið upp! Lýðræðis morð hefur verið framið og allir, hvort sem það eru þegnar þessa lands, fjölmiðlar eða þingmenn, eru ábyrgir fyrir þessu morði! Þvílíkur dagur í sögu þjóðar; þvílík morð á hábjörtum degi! Þvílíkar skerðingar hef ég ekki upplifað og þvílíkar hörmungar hafa aldrei áður dunið yfir þessa þjóð!

Þetta byrjaði allt 11. september 2001, að sjálfsögðu. Baráttumenn fyrir lýðræðinu, hægrimenn vestrænna þjóða, fengu upplagt tækifæri á að koma eftirlitskerfum sínum í gang; virkja gamlar hugmyndir um njósnir og eftirlit með borgurunum. Því þeir vita best, sem hvað harðast hafa barist fyrir lýðræðinu, hvað það er erfitt að halda völdum þegar raunverulegt lýðræði ríkir. Og þeir sem sitja hvað lengst í stólum sínum, vilja auðvitað ekki þaðan fara, heldur þurfa að passa upp á sig og sína, með því að njósna um sem flesta. Nú er þetta orðin staðreynd á litla Íslandi.

Í fyrra vor, ætlaði Aðmíráll Björn Bjarnason, að keyra í gegnum Alþingi frumvarp til breytingar á lögum nr. 19/1991, þar sem átti að auka heimildir lögreglunnar til hleranna og leifa henni því að hlera í sólarhring, án dómsúrskurðar. Gegn þessu var barist og tóks honum ekki þetta ætlunarverk sitt, því stjórnarandstaðan vaknaði af svefninum og var rekin áfram af harðri hendi. Aðmírállinn fór auðvitað í fýlu, eins og honum einum er lagið og setti undir sig hausinn. Þessu skyldi hann ná í gegn, hvað sem það kostaði.

Á þessu þingi, hefur svo sem ekki farið mikið fyrir þessu frumvarpi, sem Aðmírállinn ætlar sér að keyra í gegn á þessu þingi, en núna bara með aðstoð bleyðunnar Sturlu Böðvarssonar, sem keyrði í gegn frumvarpi til breytingar á lögum nr. 81/2001. Fíflin nauðguðu sem sagt Alþingi og sitja nú eflaust hlægjandi, sötrandi sitt viskí og tala um hvað þeir séu nú klárir, að ríða heilli þjóð svona rækilega í rassgatið. Því það var nákvæmlega það sem þeir gerðu, kæru íslendingar; þeir tóku okkur í þurrt og hlægja núna að okkur öllum, helvítis fíflunum!

Það líður ekki langur tími uns fara að koma fréttir um hitt og þetta frá lögreglunni. Sjáið til; þessi lög voru sett til að sjá til þess, að lögreglan hefði þær heimildir sem hún þyrfti, til að geta notað gögn sem hún hefur þegar undir höndum. Þessi ríkisstjórn er svo undirförul, með þessa löggurottur undir sér, að þið mynduð ekki trúa því. Þessir aular og dónar fara illa með það lýðræði sem þeim hefur verið afhent, og þið – þjóð mín – gerið ekki rassgat til að sporna við þessu. Þið eruð fífl! Við erum það öll, að láta þessi þjófa, ræningja og dóna, fara svona með okkur, okkar auð og okkar lýðræði. Við ættum að rísa upp, krefjast þess að þessir andskotans ruddar komi sér frá völdum, og það hið snarasta. Þeir hafa sýnt það, að lýðræði er eitthvað sem þeim er ekki treystandi fyrir – og ættu allir með tölu; einnig helvítis gungurnar í stjórnarandstöðunni, að segja af sér hið snarasta, boða til kosninga og fá ný andlit til að taka við stjórn þessa lands. Það er kominn tími til að íslendingar rísi upp, taki lýðræði sitt til baka og krefjist réttlætis fyrir því morði sem nú hefur verið framið.

Íslendingar; í dag er svartasti dagur sögunnar, merkið hann á dagatalið! Þennan dag skulu allir muna, þegar fréttirnar fara að berast.

Hvað eiga þessi lög eftir að hafa í för með sér? Mikill meirihluti smárra netveitna hættir starfsemi sinni, vegna gífurlegs kostnaðar sem þetta eftirlit á eftir að hafa í för með sér. Eftir standa stóru fyrirtækin þrjú, Landssíminn, OgVodafone og Orkuveitan, með sín risakerfi. Þessir aðilar hafa allir nú þegar búnað til að mæta þeim kröfum sem lögin gera ráð fyrir, en litlu veiturnar munu hætta starfsemi, hver af annarri, vegna gríðarlegs kosntaðar fyrir þær. Svona virkar þá lýðræðið!

Hverjum gagnast þessi löggjöf? Aðallega þeim sem leita eftir einstaklingum á svokölluðum P2P veitum, þar sem skipst hefur verið á tónlist og myndum. Þessi lög virðast því sérsniðin að hagsmunum þeirra, sem eiga nóg af peningum en vilja sækja meira. Hvað ætli Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkur hafi fengið fyrir ómakið? Ég bara spyr.

Kæru þingmenn: Ég ásaka ykkur alla, fyrir að hafa sofið á þeim lýðræðisverði sem þig eigið að standa. Til þess eruð þið kjörin og til þess sverjið þið öll eið; öll sem eitt! Þegar þessi lög verða dæmd ólög í Hæstarétti Íslands, hlýtur sú krafa að koma upp að þeir þingmenn, sem að þessu lýðræðismorði stóðu, segji af sér, þar sem drengskaparheit þeirra við Stjórnarskrá lýðveldisins er ekki lengur traustsins verð.”

Ólafur Skorrdal
skáld

Til Alþingis, forseta Alþingis, alþingismanna og ráðherra

Í bráðum tvo sólarhringa hef ég staðið fyrir undirskriftasöfnun á Hagsmuna.Net til að mótmæla þeim gjörningi sem fram á að fara á morgun, miðvikudaginn 11. maí 2005. Reyni ég nú, í síðasta sinn áður en ég skila af mér mótmælalistanum til háæruverðugs Alþingis, að biðja ykkur að taka þetta frumvarp af dagskrá, sameinast um að finna aðra lausn.

Ég heyrði orð dómsmálaráðherra í kvöldfréttum Sjónvarps og þar sagði hann, meðal annars: ”Mæta verður auknu ofbeldi með aukinni löggæslu.” (RÚV, Kvöldfréttir, 10. 05. 2005, 19:00) Í sama fréttatíma, sagði Björn Bjarnason, dómsmálaráðherra: “Það er að færast aukin harka í afbrotastarfsemina, og þá þarf að gera ráðstafanir til að tryggja öryggi lögreglunnar og hins almenna borgara betur og við erum að svara því.”

Lesa restina af þessari færslu →

Nú hef ég verið í kóngsins Köben í 10 daga og hver haft það mjög gott. Veðrið hefur leikið við mig og verið í hæsta gæðaflokki, hvað varðar ljósmagn og hita, en örlítið of mikinn vind hef ég tekið með mér að heima, svo það blæs hér frekar mikið. Slíkt er mér sagt að sé frekar óvenjulegt, en þessu lenti ég einnig í norður í Noregi í fyrrasumar, þegar ég dvaldist þar hjá Ásgeiri frænda og Terese, unnustu hans. Þar hafði ég eflaust tekið með mér íslenska rokið einnig, svo má því segja að ég sé eflaust nokkurskonar vindberi – einhver sem ber vind á milli. Þá er ég sem sagt, ljón (fæddur í ágúst), hundur (fæddur 1970) og vindberi, sem ég hef ekki alveg enn gert mér grein fyrir hvað þýðir. En vonandi kemur það í ljós, fyrr en síðar.

Ólafur vindberi er búinn að þvælast um Kaupmannahöfn, aðallega þó á kvöldin, þegar hann hefur lokið af dagsverkinu. Það hefur verið frekar erfitt að þurfa að sitja inni í þessu góða veðri, en stundum þarf að gera fleira en gott þykir. Þannig hafa degirnir liðið, meira og minna, frá því ég kom, en auðvitað hef ég skoðað ferðamannastaði og svoleiðis, amk. það sem er ókeypis.

Ég elska Kaupmannahöfn, í einu orði sagt… eða þremur. Þetta er sú fallegasta borg sem ég hef komið til – hingað til – sem gefur mér þvílíkan innblástur að leitandi er að öðru eins. Gömlu múrsteinshúsin, sem hlaðin hafa verið af kostgæfni og eljusemi, eru farin að síga niður fyrir miðju, en gefa götumyndinni skemmtilegan svip. Þessi hús virðast hafa meiri sál en þau sem standa teinrétt upp í loftið og virðast hlægja að hrörlegum gamlingjunum, meiri karakter og meiri útgeislun. Þetta eru húsin sem gera Kaupmannahöfn að þeirri borg sem hún er, þau hús sem hafa staðist tímann og bruna, eða hafa verið endurreist eftir bruna, sem nokkrum sinnum hefur lagt þessa fallegu borg í rúst. Í þessum húsum hafa stórmenni búið, innlendir sem erlendir, háir og lágir. Margoft hafa veggir þeirra verið stroknir af hrjúfum höndum meistaranna, mjúkum lófum barnanna og hrörlegum lófum gamla fólksins. Veðurbarðir og stroknir múrstenar, sem hafa mýkst og sléttst með árunum, svo varla er að finna ósléttu í gönguhæð. Alveg ótrúleg hve mannshöndin getur gert, ein og sér, ef aðeins tími og samtakamáttur fær að ráða.

Ég las nýverið bók Michael Moore, “Dude where’s my country”, sem fjallaði að mestu um einræðisherrann Búss vestur í Bandaríkjunum. Þessi bók fékk mig mikið til að hugsa um það sem viðgengst hjá stórnarherrum á bak við tjöldin, hlutir sem almenningum má alls ekki frétta eða komast að. Hefur það svo sannarlega sýnt sig, frá 11. september 2001, að stjórnvöldum er hreinlega ekki treystandi til að segja sannleikann um nokkurn skapaðann hlut. Árni Johnsen var húðstrýktur, fyrir smávægileg brot, miðað við það lýðræðismorð sem verið er að fremja þessa mánuðina. Og það út um allan heim!

Í bókinni talar Moore mikið um tengsl Búss og papa Búss við Ósómann BinLadenn, þar sem fjölskyldur þeirra hafa verið í miklum viðskiptum undanfarin 30 ár eða svo, en svo virðist sem enginn sé að gera sér grein fyrir þessu heima á Fróni, heldur reynir jafnvel hermangarastjón Dabba kóngs, með aðmírál Bjössa B. í broddi fylkingar, að bera fyrir sig hörmungunum í New York og Washington, sem afsökun til að skerða réttindi einstaklinga. Á eftir trítlar svo hermangarinn Dóri Dúd og gerir bara það sem honum er sagt, eins og sannir já-menn, hvort sem það kemur frá Stjórnarráðinu eða frá brúðustjórnendum í Hvíta Kofanum. Það sem er verst við þetta allt saman er það að íslendingar – frónbúar sjálfir – láta taka sig gersamlega í þurrt, þegjandi og hljóðalaus og án nokkurra mótmæla – eða, smá mótmæla, sem yfirleitt hafa lítil sem engin áhrif, ef ákvarðanirnar hafa verið teknar í Stjórnarráðinu. Slíkt er einræðið á Íslandi.

Það er kominn tími til að íslendinga vakni af svefninum og endurheimti lýðræðið á ný frá valdasjúkum hermöngurum, sem skeyta orðið engu um hag og velferð þjóðarinnar. Slöpp stjórnarandstaða, sem mætti frekar líkja við ámótlegt mjálm, frekar en kröftuga rödd, getur ekkert gert til að fella þessa stjórn, þótt svo það sé orðið löngu tímabært að athuga hvort ekki sé kominn tími til að leita að nokkrum stjórnarliðum sem tilbúnir væru í að svíkja lit; þeir hljóta að vera til! Ég trúi ekki öðru. Annars hefur sannfæring þingmanna fyrir löngu fokið út um gluggann á þinghúsinu fyrir flokksræði og foringjahollustu, sem er skömm fyrir svo virðulega stofnun sem Alþingi er. Hver sá þingmaður sem greiðir málum atkvæði ekki eftir eigin sannfæringu, heldur því sem flokkurinn ákveður, hefur ekkert að gera á alþingi, því oftast er persónan kosinn sem persóna, en ekki sem fulltrú flokks. Það kemur í þriðja sæti.

Annars hefur núverandi stjórnarmeirihluti allur gert sig sekann um að brjóta gegn eiðstaf þeim sem þeir gengust undir, þar sem kveðið er á um að þingmenn skuli virða stjórnarskrá og vinna samkvæmt henni. Hafa nú í tvígang verið sett lög, sem við nánari skoðun stóðust ekki stjórnarskránna, heldur voru lögbrot ríkisvaldsins. Allir þeir þingmenn sem greiddu þessum lögum atkvæði sitt, hafa því gersts sekir um stjórnarskrárbrot og ættu því, eiðstafsins vegna, að segja af sér, allir sem einn. Það væri að fara eftir eigin sannfæringu, en ekki eftir því sem flokkurinn segir – eða formaðurinn.