Skorrdalssetur

Nú eru nærri tvö ár liðin frá hruni íslensks samfélags, hvort sem er talað um fjármálakerfið, stjórnmálakerfið eða embættismannakerfið. Samfélagið hrundi með brambolti; uppi stendur þjóð sem veit ekkert í hvorn fótinn eigi að stíga. Ekkert hefur breyst, nema hvað ágangur kerfisins á grunnstoðirnar er í allt öðrum takti en farið var af stað með; spillingin lifir góðu lífi – fjármunirnir stjórna enn lýðveldinu Íslandi.

Að utan

Það hefur verið forvitnileg lífsreynsla að fylgjast með slíkum atburðum úr fjarlægð, sem hafa hrist upp í samfélagi því sem ég ólst upp í og hafði trú á til að byrja með. “Guð blessi Ísland”, búsáhaldarbyltingin – átökin við Alþingi; borgarafundirnir og stjórnarskiftin – allt var þetta eins og frekar súrealísk upplifun á því sem ég hafði svo sem búist við. Það kókópuffs-hagkerfi sem var á Íslandi gekk ekki upp til lengri tíma; það borgar sig ekki að borga lán með lánum.

Samt gat ég ekki annað en fagnað því að fólk væri farið að standa saman, berjast fyrir réttindum hvers annars – berjast gegn óréttlætinu sem hefur tröllriðið samfélagið í áratugi, og gerir hugsanlega enn. Það fyllti mitt hrædda hjarta von um að nú myndi samfélag okkar breytast til hins betra. Sú von lifði ekki lengi – því miður.

Bræður eru að berjast

Íslendingar virðast alltaf þurfa að tilheyra sigurliðinu, hvort sem það er í íþróttum eða stjórnmálum. Stjórnmálin á Íslandi hafa verið lík trúarbrögðum, frekar en að vera vettvangur skoðanaskipta og sköpunar nýrra hugmynda. Jafnvel þegar stuðningur við ákveðin flokk er algjörlega á skjön við hagsmuni þess er velur, þá skal samt halda í trúna, hvað sem á gengur. Áróðursmaskínurnar látnar vinna yfirvinnu til að halda uppi þeim blekkingum sem nota má til að svæfa lýðinn. Þetta er hálfgerð bilun, þetta samfélag.

Nú hefur enn tekist að kljúfa samtakamátt þjóðarinnar, með Icesave og ESB, fiskveiðum, gengisdómi Hæstaréttar og skattahækkunum. Sumir eru á móti, aðrir með – og stundum sammála og stundum ekki. Þjóðin er svo margklofin gegn sjálfri sér, að næstum ómögulegt er fyrir hana að standa saman aftur og krefjast réttlætis. Þessu hefur stjórnmálaelítan komið svo fyrir, til að minnka möguleikann á því að þurfa að víkja, efna til kosninga – og svo hún geti komið sér og sínum fyrir, rétt eins og hinir gerðu, þegar þeir réðu. Á meðan þjóðin rífst, eru meðlimir elítunnar hinir bestu mátar (nema kannski út á við) því þeir halda öllu því sem þeir höfðu og geta ráðstafað eignum lýðsins eins og þeim hentar. Eða næstum því

Blogg og blaðurskjóður

Annars hefur ýmislegt breyst, séð með augum Tunglsins. Menn hafa verið flæmdir úr embætti með blogginu einu – og nokkrum blaðagreinum, auðvitað. Ráðherrar, sumir, eru hræddir við umræðuna, því hún kemur í veg fyrir að þeir geti hagað sér eins og þeim einum hentar. Sumir þegja, láta ekki sjá sig – eru hálfgerðir skuggaráðherrar velferðastjórnarinnar. Orkusölugjöf til skúffufyrirtækja endurskoðuð – því fólk er loks að tjá sig. En betur má ef duga skal.

Blogg og Fésbók og allt hitt er gott og blessað, eins langt og það nær. Mæting á mótmæli (það vantar betra orð yfir þetta, því “demonstration” er eitthvað sem hefur mun þyngri merkingu en orðið mótmæli – en að því löngu síðar) er frekar slöpp, miðað við fjölda þeirra sem ættu að vera uppi með kröfuspjöld. Flestir ærast á vefnum – en fáir fara í skóna og arka af stað.

Engu verður breytt á blogginu. Það má kannski byrja þar – en á endanum þarf fólk af holdi og blóði til að safnast saman og knýja á þær breytingar sem þarf svo hægt sé að byggja upp betra samfélag. Það þarf ekki mikið til – aðeins samtakamátt okkar allra, sem nú þegar er unnið í að splundra og komið langt á veg.

Framtíð frjálshyggju

“Frjálshyggjan er dauð” hefur verið fullyrt, en svo er ekki. Meira að segja lifir hin svokallaða “nýfrjálshyggja” enn góðu lífi, í mörgum þeim sem enn fá að spila í bankaleiknum þrátt fyrir að hafa klúðrað síðasta spili svo herfilega. Samfélag verður ekki byggt upp með frjálshyggjunni einni saman – né heldur með ríkisvæðingum og upptöku eigna í stórum stíl. Hvor kenning um sig hefur sannarlega sýnt galla sína – nú þarf að leggja höfuð í bleyti og finna meðalveg, sem meirihlutinn getur sætt sig við.

Frelsi til tjáningar, hvort sem hún er neikvæð eða jákvæð, má síst taka af. Við sjáum til dæmis að forseti Bandaríkjanna leggur til frumvarp um að geta slökkt á Netinu í 30 daga, án þess að þurfa að réttlæta það á neinn máta. Þetta er ekkert annað en bein aðför að tjáningafrelsi milljóna manna, bæði innan og utan Bandaríkjanna. Þegar er byrjað að herja á tjáningarfrelsi á Íslandi, með undangengnum dómum gegn blaðamönnum. Ef við höfum ekki frelsi til að láta andstöðu okkar í ljós – eða frelsi til að tjá okkar skoðanir, þá höfum við ekki lengur möguleika til að koma frá spilltum stjórnmálamönnum, heldur festumst enn frekar í neti þrældóms, því neti sem í raun var fyrir löngu kastað yfir þjóðina. Frjálshyggja er nauðsynleg, en henni þarf að setja ákveðnar skorður – því óheft, er hún samfélaginu hættuleg og mjög skaðleg.

Hvernig samfélag?

Getur íslensk þjóð einhvern tímann komið sér saman um hvernig samfélag við viljum búa í? Er það möguleiki, miðað við sundurlyndi hennar, sem virðist svo samgróið að nánast útilokað er að laga það? Á íslenskt samfélag einhverja von um að skána, breytast og verða það lýðræðissamfélag sem það hefur alla burði til að vera, en hefur svo sannarlega sofið á verðinum og látið reka á reiðanum? Það er vonandi. En hefur það sýnt sig, síðustu tvö ár frá hruni að svo geti verið? Hvað hefur breyst í okkar samfélagi svo megi finna þessa von? Hafa stjórnmálin breyst? Hefur harka Valdstjórnarinnar gagnvart borgurunum breyst? Höfum við fengið stjórnlagaþing, nýja Stjórnarskrá? Hefur einhverjum verið refsað fyrir þá glæpi sem þeir frömdu gegn þjóðinni? Hefur eitthvað breyst?

Hvernig samfélag viljum við? Hvað þarf til að fólk standi saman og komi sér út úr þessari vitleysu? Því við höfum valdið – ekki Valdstjórnin. Hún heldur það bara, og vill að við trúum því. Þess vegna kallar hún sig Valdstjórnina. En þau þiggja völd sín frá okkur. Því megum við aldrei gleyma. Viljum við búa í samfélagi þar sem kjörnir fulltrúar eru Valdstjórnin – og þá við væntanlega “þegnarnir”? Vilt þú búa í slíku samfélagi?

Orð eru sterk – og það er búið að breyta mörgu í okkar samfélagi, með orðalaginu einu saman. Þetta hefur gerst hægt og rólega gegnum árin, en skiptir máli þegar allt er tekið saman. Viljum við búa í samfélagi þar sem fulltrúar fólksins koma aftan að samfélaginu með svona brellum? Þær eiga sér enn stað – á okkar vakt. Tökum valdið til baka og byggjum upp betra samfélag. Það erum VIÐ sem eru VALDhafar þessa lands. Ef við stöndum saman, getum við þess vegna lagt af núverandi Alþingi og sett nýtt – með nýrri Stjórnarskrá ef því er fyrir að fara.

Við höfum valdið – okkar er valdið!

Greinin birtist fyrst á Gagnauga.is

„Góður mælikvarði á hvert stefnir í þessum málum eru ót[í]mabær dauðsföll hjá áfengis- og vímuefnafíklum sem hafa verið á Vogi. Auðvitað deyja fleiri úr áfengis- og vímuefnafíkn[] ótímabært en þeir sem í gagnagrunninn eru skrá[ð]ir. Þessi skráning tekur þó til svo margra að hún segir okkur ákveðið og marktækt hvert stefnir.” (Þórarinn Tyrfingsson, leiðari SÁÁ blaði 2010, 1.tbl)

Fjárlagagerð fyrir næsta ár stendur sem hæst yfir sumarið, svo hægt verði að leggja fjárlög fyrir Alþingi fyrir áramót. Þetta er heilmikil vinna og mikilvæg, svo stjórnmálamenn viti í hvað þeir ætla að eyða aurunum okkar á næsta ári – og hversu mörg strá þau geta sett á bak asnanna, áður en þeir sligast undan.

Líkt og lóan boðar vorkomuna – boða fréttir frá SÁÁ um hinar ýmsu hörmungar í vímuefnamálum, törn hjá þeim einstaklingum sem vinna að fjárlagagerð Alþingis. Lesa restina af þessari færslu →

Þannig endar ein vinsælasta drykkjuvísa (að öðrum ólöstuðum), sem ég hef margoft sungið tvíraddað í góðum félagsskap – hér á árum áður. Vissulega sorglegt kvæði, en segir í raun margt um hvernig mér er innanbrjóst þessa síðustu mánuði – og ár. Það er sárt til þess að vita, að ég “á hvergi heima” um þessar mundir – og hefur liðið þannig í mörg ár, þar sem ég hef verið landflótta að mestu vegna skoðanna minna.

Kveðið á sandi
Kristján Jónsson

Yfir kaldan eyðisand
einn um nótt ég sveima
Nú er horfið norðurland
nú á ég hvergi heima

Lesa restina af þessari færslu →

Mig minnir að ég hafi reynt að segja þetta í mörg ár, en fólk vildi ekki vita það heldur hélt bara áfram að lifa í sínum draumaheimi, þar sem frelsi er þrældómur. Nú hefur Jónas reynt að segja fólki það í nokkurn tíma – kannski þau fari að segja okkur næst að stríð sé friður? Eða kannski hefur því verið logið að okkur um nokkuð langan tíma?

Og fyrst það á að skera niður menntakerfið, þá förum við eflaust að heyra möntruna um að fáfræði sé styrkur?

Vel tengdur glæpalýður

Erlendir ráðamenn efast um, að Ísland geri upp sakirnar við glæpalýðinn, sem rústaði fjárhag og áliti landsins. Gera ráð fyrir, að sannleiksnefndin fræga stundi kattarþvott. Taka eftir, að enginn glæpamaður hefur verið settur inn, ekki einu sinni yfirmenn IceSave og Landsbankans. Ísland er talið vera eins konar mafíuríki, þar sem vel tengdur glæpalýður sleppur billega frá ofur-syndum sínum. Samt er Sjálfstæðisflokkurinn ekki lengur formlega við völd. En hann ræður enn embættum og dómstólum og lögreglu og skilanefndum og sannleiksnefnd. Pólitíkin er máttvana, jafnvel þótt hér sé vinstri stjórn.

Jónas.is

War is Peace; Freedom is Slavery; Ignorance is Strength.

1984 / George Orwell

Læt myndirnar tala sínu máli:

Það er ekki oft sem ég slæ upp nafni mínu í Google, en vegna tilvitnunnar frá félaga mínum á Fésbókinni neyddist ég til að leita, þar sem ég var þar settur í miður skemmtilegan hóp fólks sem ástæða kreppunnar. Þegar ég fór niður listann, rakst ég á gamla bloggfærslu einstaklings, þar sem hann tekur persónu mína fyrir, dregur áliktanir og fer með staðlausa stafi. Ég hafði bara eitt orð til að lýsa undrun minni: Segðu…

Þeir hafa margir reynt að hrekja málfluttning minn gegnum árin, en fæstir þeirra hafa haft til þess þekkingu, hvorki á mér persónulega né málefninu, til þess að vera svaraverðir. Oftar en ekki eru notuð tilfinningarök, nú eða ráðist á persónu mína beint, með dylgjum og hreinu kjaftæði, sem flokkast mætti undir svokölluð ad hominem-rök; rökleysu og innihaldslaust blaður, sem hefur ekkert með málefnið að gera – hvað þá rökræður. Frekar ráðist á þann sem færir fram rök og reynt að gera lítið úr hans málfluttningi. Slíkt er ekki svaravert, né heldur ástæða til að æsa sig út af – og enn minni í dag en áður; ég hef nefninlega þroskast – gagnrýnisraddirnar greinilega ekki.

Síðan, til að bæta gráu ofan á svart, kemur þessi sami einstaklingur með aðra færslu, þar sem hann þykist færa rök fyrir máli sínu, en fellur enn í sömu gryfjuna og áður. Telur hann sig eflaust vera mjög vitrann á sínu sviði, enda starfsmaður í einhverjum skóla Borgarinnar – en hvort hann hafi einhverja aðra þekkingu á málefninu, efast ég um.

Það er að mestu ungt fólk sem stríðið gegn fíkniefnum beinist að; ungir og óharðnaðir unglingar, sem oftar en ekki er tekið á með hörku laganna – nú, eða bara af hörku, ef þessir sömu unglingar þekkja ekki rétt sinn. Mörg þekki ég dæmi þess, að ungt fólk hefur verið afklætt og niðurlægt, fyrir það eitt að sitja í rangri bifreið á röngum tíma. Jafnvel án þess að kallað hafi verið til barnaverndarnefnd, talað við dómara né haft samband við foreldra þeirra – eins og lög kveða á um. En lögin skipta náttúrulega þá engu máli, sem þurfa engin rök fyrir símum málfluttningi; þeir vita betur – þeir eru jú alvitrir.

Upphrópanir og nafnaköll eru þessu fólki jafn töm og mantra forvarnarforkólfanna, sem hagræða sannleikanum eftir því sem þeim hentar, jafnvel tyggja ofan í unga fólkið hreinar lygar, bara til að vekja hjá þeim ótta og ugg. Slíkt þykja eflaust bara fín vinnubrögð; þeir eru jú að forða “börnunum” frá “fíkniefnadjöflinum” – og hafa meira að segja tekið mína persónu í það bull, til að sýna nú sérstaklega hversu ruglaður ég er vegna kannabisneyslu minnar. Samt verður þeim ekkert ágengt að ráði – unglingarnir eru ekki svo vitlausir, að þeir kunna ekki að nota Google til að afla sér upplýsinga. Ég hef kynnst þeim mörgum til að vita betur. Núverandi forvarnarform býr frekar til tortryggni og vantraust á það sem kemur frá þessum forvarnarforkólfum, heldur en að forða frá þeim bölmóði sem ofneysla vímuefna er í raun og veru.

Í nýjustu færslu varamannsins reynir hann, eins og áður er sagt, að færa fyrir því rök hversvegna kannabis eigi að vera bannað. Þar eru mikið notuð “af-því-bara-rökin” – rökleysa sem hægt er að skjóta í kaf, í raun alla færsluna með einni tilvitnun:

Á þingritaraárum mínum var ég viðstaddur þann sögufræga fund sem samþykkti innflutning á Spánarvínunum. Þá hafði verið algert vínbann í nokkur ár með hörmulegum afleiðingum, smygli, þefi, sektum, þrætum, kærum og bruggi. Þá varð maður að bjarga sér á ýmsa lund t.d. með svokölluðum hundaskömmtum hjá læknum, en það voru 210 grömm af hreinum spíra. En þessi fundur var ákaflega skemmtilegur. Forseti sameinaðs þings, Magnús Kristjánsson, var alltaf að ruglast í ríminu, og Benedikt Sveinsson og Guðmundur Björnsson landlæknir, leiðréttu hann í sífellu, spruttu á fætur og kölluðu til skiptis: „Herra forseti,… herra forseti.” Þeir voru báðir góðglaðir, og það sem verra var olíulampinn í skrifstofu landlæknis hafði ósað allmikið og bar Guðmundur þess ljós merki.^[i]

Það er alveg ljóst, að bannárin, bæði hér á Íslandi og í Bandaríkjunum – nú eða hvar sem er í veröldinni – skiluðu ekki þeim árangri sem til var ætlast. Sumir læra bara seint á fyrri mistökum og vilja ólmir viðhalda þeim, eins og að útkoman verði einhver önnur. Litið er framhjá reynslu annarra þjóða í þessum efnum, eins og til dæmis afglæpun Portúgala, sem hefur verið í gildi frá því um aldarmótin. Samfélagslegur kostnaður af banni sem þessu er mun meiri en fólk gerir sér grein fyrir; ekki þarf að lesa sig mikið til til að komast að þeirri niðurstöðu. Meira að segja Þórarinn Tyrfingsson hefur gert sér grein fyrir þessu:

Við segjum okkur eigin þjóð stríð á hendur ef kljáumst við eiturlyfjavandann með offorsi, segir Þórarinn Tyrfingsson yfirlæknir á Vogi. Of mikil áhersla sé lögð á að skilgreina vandann sem afbrota- og glæpamál.

Of mikil áhersla er lögð á að meðhöndla fíkniefnavandann sem afbrota- og glæpamál segir Þórarinn Tyrfingsson yfirlæknir á Vogi. Hægt sé að vinna markvisst gegn vandanum með forvarnar- og meðferðarstarfi.^[ii]

Það ætti að vera hverjum það ljóst, sem kynnir sér þessi mál dýpra en bara með einhverju yfirborðslegu klóri, að núverandi ástand er dæmt til að mistakast – og skapar meiri vanda en það á að leysa. Bannárin bjuggu til glæpamenn, rétt eins og núverandi vímuefnastefna stjórnvalda er að gera, hvort sem það voru þeir sem sköpuðu eftirspurnina eða framboðið. Að halda því fram, að það sé ekki lögunum að kenna hvernig ástandið er, er eins og að segja það ekki skýjunum að kenna að það rigni.

Eftir ágætis greinargerð Landlæknis, er ekki lengur hægt að nota ad hominem rökleysuna. Annað hvort færir fólk rök fyrir sínu máli og ræðst á rök andstæðinganna – ekki persónurnar – eða það hreinlega bullar sig út úr umræðunni, með kjaftæði. Rök er hægt að rökræða – rökleysa verður aldrei neitt nema tilgangslaust þvaður, sem vel upplýst fólk nennir ekki einu sinni að eyða fleiri orðum í en einu.

Segðu…

1. Sigurður Grímsson, lögfræðingur og þýðandi: Fulltrúi á erlendu kommúnistaþingi; grein í Lesbók Morgunblaðsins 1974 [↩]
2. RÚV – Fíkniefni: Ofuráhersla á refsingar [↩]

Honourable members of Scandinavian Parliaments

My name is Olafur Skorrdal, a poet from Reykjavik, Iceland. For many years now, I have criticized the leaders of my country – and I am still at it, even after the elections last April. My politics are not to the left, nor to the right – my politics are to the future.

As you may know, we have had a bigger crises than any western nation has had. Our banking system lies in ruins – even our Central Bank is in really bad shape. Our politicians are not doing a great job; they protect more those who are to blame for all of this, rather than protecting the people they work for. Now, they have made two agreements, between Iceland, UK and the Netherlands, because of the IceSave scandal.

Our friends – our familynations in Scandinavia, have said (or so we are told by our government), that they will not assist Iceland, unless these issues will be resolved. I can understand that, but if those nations knew what has been signed (but not voted on yet, by Althingi), and how the content of this agreement was a secret – even from Althingi it self – they would change their mind and help us fight against such oppression. That is why, honourable members of the Scandinavian parliaments, I write you this letter.

As I understand the content of this agreement, Icelandic resources can – and will – go to either UK or the Netherlands, if Iceland can’t pay this money. We are talking about 750.000.000.000 isk, with 5,5% interest, in an environment where our currency just these last few weeks has made that number bigger by 50.000.000.000 isk. And it still keeps falling, due to Icelandic “former” bankers, that are working with our fishing industry to lower our currency rate, just to make a bit more money. All of this is done with the knowledge of our government, and nothing is done to stop this – nor is anything done to get assets from those liable for this IceSave fiasco; they are still cruising on their yachts, or flying in their private jets, spending the money they stole from people in UK and the Netherlands – and Germany, and Iceland.

There are two investigations ongoing, because of the financial meltdown last October. One by Althing, three people are heading that investigation – and a special prosecutor, assisted by Eva Joly, a Norwegian/French investigator, that the people trusts. Most of us, anyway. All is done to discredit her, and one member of the investigators board of Althingi – Ms. Sigriður Benediktsdóttir, PhD in economics from Yale University, working as Associate Chair at Yale. Both of those women have shown that they are working for the Icelandic public, and want to do the best they can to find out what happened. Even members of parties currently in the Government, has tried to discredit the work of Eva Joly.

Enclosed, I send you those two agreements, between Iceland, UK and the Netherlands. And ask you this: Would you agree such an agreement, hide it from both parliament and the public? If the answer is “no”; can I, ask you to stand with my country – with my people – against such an oppression, against such bullying of two big countries, that I thought were a part of our family of nations? My government has only one goal – emerge with EU; and they are ready to enslave the whole nation, just to get there. That is not fair, specially if we think of the future of my country – our children and their children.

I beg of you, to take a look at these papers I send you – and honestly ask with your heart: Would I do this to the future of my country – to the future of my children? And I know, honourable members of the Scandinavian Parliaments – our family – you will come to the same conclusion as I have; this is wrong.

In hope,
Olafur Skorrdal
poet

———————

Links to the PDF document:
IceSave-UK.pdf
IceSave-Holland.PDF

Kæri þingheimur

Ef IceSafe samningurinn verður samþykktur á Alþingi, þýðir það hreint og klárt fullveldisafsal yfir auðlindum okkar – alveg sama hvernig þau ykkar sem reynið að spinna annað í kring um það segið. Slíkt varðar við 40. og 41.gr. laga nr. 33/1944 og 3.mgr. 91.gr. laga nr. 19/1940. Í raun, þar sem búið er að skrifa undir þetta fullveldisafsal, eru þessi lagaákvæði nú þegar í fullu gildi.

Afsal á griðhelgi fullveldis

Bæði Tryggingasjóðurinn og Ísland samþykkja algerlega hvers konar málsókn gegn sér í sambandi við hvaða deiluefni, sem upp kunna að koma og hvers konar annað réttarúrræði gegn sér, þar á meðal aðför eða fjárnám, í hvaða eignum eða réttindum ( án tillits til hvaða nota þau eru ætluð) samkvæmt hvers konar úrskurði eða dómi.

Ef Tryggingasjóðurinn eða Ísland, eða hvers konar eigur eða réttindi þeirra, eiga rétt á griðhelgi í einhverri lögsögu frá málshöfðun eða birtingu annarra skjala í tengslum við hvaða deilu sem er, eða eiga rétt á hvers konar annarri griðhelgi frá lögsögu, lögsókn, dómi, fjárnámi, kyrrsetningu ( þótt það sé áður en dómur gengur til þess að tryggja aðför eða annað réttarúrræði) eða annars konar lögsókn, þá er hér með óafturkallanlega fallið frá griðhelgi á eins algeran hátt og lög viðkomandi lögsögu leyfa.

Bæði Tryggingasjóðurinn og Ísland lýsa því einnig óafturkallanlega yfir, að þau samþykki, að gera ekki kröfu um griðhelgi sjálfum sér til handa eða vegna eigna eða réttinda hvors um sig.^[i]

Hver sá þingmaður, sem greiðir þessum samningi atkvæði sitt, mun því, skv. lögum, gerast landráðamaður og sekur um að hafa selt börnin okkar og barnabörn í ánauð. Ætlið þið VIRKILEGA að samþykkja þetta plagg, sem þið megið ekki sjá – að sögn Ríkisstjórnarinnar?

Í samtalinu kom fram að það hefur aldrei verið sett fram skilyrði af hálfu Hollendinga og Breta að ekki mætti birta samninginn.  ”Á nú að fara að kenna okkur um það líka, sagði viðkomandi.”  Það kom líka skýrt fram að hvorki samninganefnd Hollendinga né Breta vissi hverjar eignirnar væru sem kæmu á móti og viðkomandi efaðist stórlega um að íslenska samninganefndin vissi það heldur.^[ii]

Ég treysti orðum Þórs og Birgittu mun meira en einum staf frá þeim Jóhönnu og Steingrími, sem eru alls ekki með hreina samvisku í þessu máli.

Standið með fullveldinu og fellið þennan samning. Það er á ykkar ábyrgð, að standa með þjóðinni – gegn slíkri kúgun sem þessari.

Íslandi allt!
Ólafur Skorrdal
skáld

1. Þýðing: Magnús Thoroddsen hrl. – fengin af bloggsvæði Ívars Pálssonar [↩]
2. Þór Saari – Þinghúsbréf 13 [↩]

Smellið til að stækka

Smellið til að stækka

Og svo kemur RÚV.is – Eyjan.is og MBL.is:

Smellið til að stækka

Hverjum þjónar Vísir.is? Stjórnvöldum – eða þeim er borga nóg til að “eiga” “Stjórnvöldin”?

Mikilvægasta þingmáli vetrarins – að sumra mati – var troðið í gegn um þingið á síðasta degi þess, með sömu aðferðum og Björn Bjarnason notaði um að troða sinni aðför að réttarríkinu. Lítil sem engin umræða, heldur frekleg framganga lýðræðisræningja, sem halda að þeir viti allt betur í hroka sínum og geti sett öðrum lög og reglur, sem þeir sjálfir eru svo fljótir að brjóta, sveigja og gleyma þegar það hentar þeim.

Það eru til margskonar atvinnumellur – en þær sem setja okkur hinum lög, hafa engan siðferðislegan rétt til að segja okkur hvernig við eigum að sitja og standa; þær hafa sýnt það svo um munar, að þeim er ekki einu sinni treystandi fyrir að segja sannleikann, heldur er lygin þeirra helsta vopn til að halda völdum. Og síðan megum við ekki fá að setja þeim reglur – samt þykjast þær vinna fyrir okkur! Það bauð bara einhver annar hærra verð – og þær seldu sannfæringu sína. Eru þessar mellur eitthvað betri en aðrar?